main

Jeugd

Primoz… me legs… no good

18 oktober 2018

bianchi2-960x399.jpg

Een kantine vol enthousiaste kinderen en toch kon je een spaak horen vallen. Menig ouder en/of WTC trainer zou apetrots zijn om zoiets 5 minuten vol te houden, maar Hans van Vianen, mecanicien bij Lotto Jumbo, deed dit gewoon anderhalf uur lang. Vanaf de start van de avond tot de finish zat iedereen ademloos te luisteren naar de mooie verhalen van het leven van een mecanicien, eenmalig onderbroken door flink wat verbaasde kreetjes, toen Hans binnen 3 tellen een ontspoorde ketting terug op het binnenblad wipte. Hans vulde de avond met bakken aan informatie, zoals hoeveel auto’s er in een koers mee gaan, hoeveel mecaniciens er mee gaan, hoeveel wielen er mee gaan, de matrasmannetjes, het opnieuw spaken van wielen, tubejes kitten, elektrisch schakelen, nog niet enthousiast over schijfremmen, de giro, de tour, enzovoort, enzovoort. Moeiteloos elke vraag beantwoorden en weer verder met zijn eigen verhalen. Wist je dat ze bij Parijs Roubaix maar met een barretje of 4 rijden. Wist je dat de barretjes tot na de komma worden uitgerekend en per renner en per wiel verschillend zijn! Dus bijvoorbeeld voor met 7,4 bar en achter met 7,7 bar. Of dat Oscar Freire gewoon naar huis ging als het hard regende en als Primoz Roglic in de bus mompelt… oh.. me legs… no good…. dat ie daarna meestal zo hard rijdt dat de klinkers uit het asfalt schieten.
Kortom boeiend allemaal en de 90 minuutjes vlogen voorbij. Bernadette had een pelotonnetje biertes voor Hans en Hans had voor elke jeugdlid nog een heuse LottoJumbo pet en bidon. Topavond!

Race

Floortje weer op de fiets

16 oktober 2018

foto-floortje.jpg

Update……..

Na een paar weken niets van mij te hebben gehoord hier een update.  Op 10 september nog geen 500 meter op weg ben ik aangereden door een fietser met als gevolg een gebroken onderkaak en een kaakkopbotje dat in mijn bovenkaak is afgebroken. De volgende dag ben ik gelijk geopereerd en zijn mijn kaken vast gezet en bestaat mijn  eten uit vloeibaar. Dat is een uitdaging kan ik jullie uit ervaring zeggen. Het herstel zal 6-8 weken duren. Erger vond ik het dat ik mijn goals voor dit seizoen niet kon afmaken. Dat waren de Vuelta (TTT en wegrit) en natuurlijk het WK TTT, waar wij onze titel zouden verdedigen en ik zou als reserve zijn opgeroepen voor het WK op de weg. Dit was een hele grote teleurstelling om niet te kunnen starten, mijn seizoen was klaar door dit stomme ongeluk. Ik moest dealen met deze teleurstelling en topsport  is gewoon keihard! Wij zijn nu 5 weken verder en elke vezel in mijn lijf schreeuwt om te mogen sporten en gisteren heb ik bij controle in het ziekenhuis, groen licht gehad om langzaam met de opbouw te beginnen. Ik heb er zin in en de eerste kilometers op de fiets zijn gemaakt! Terwijl ik dit op schrijf lijkt het wel zomer buiten maar we gaan toch echt het winterseizoen in. Normaal gesproken begin ik in de Nacht van Woerden maar helaas komt deze wedstrijd echt te vroeg, dus volgend jaar dan maar weer. Allemaal genieten van het winterseizoen, in het veld, op de baan of misschien wel op de schaats!

Liefs Floortje

Race

Raboveldrit in zonovergoten Montfoort

12 oktober 2018

DSC03380strijd_om_4e_plaats-960x720.jpg
Het was schitterend nazomerweer op 6 oktober in het Stadspark van Montfoort. Ook had het in de dagen ervoor weinig geregend, waardoor er op het parkoers nauwelijks modder te vinden was. Wel was in de ochtend het hoge gras in de boomgaard nog nat, maar dat was snel over.
De dag begon met de wedstrijd voor amateurs en sportklasse. Er stonden 45 mannen aan de start.
Het werd een wedstrijd met een spectaculaire ontknoping. Atse ten Brinke leek te gaan winnen, maar Klaas Groenen zat hem op de hielen en probeerde hem met een ultieme jump nog te passeren. Omdat een duidelijke finishlijn ontbrak, was lang onduidelijk wie de winnaar was. De twee mannen wisten het niet en ook de jury had het niet kunnen zien.
Dankzij MyLaps kwam er toch een winnaar uit de bus. Groenen bleek 0,065 seconde eerder over de detectielus te zijn gereden.
Niels van Baar finishte als 26e en Bart Nap als 33e.
Bij de nieuwelingen gingen maar liefst 54 deelnemers van start. Er werd fel gestreden om de plaatsen voorin.
Diverse valpartijen zorgden ervoor dat het het daar nogal eens van volgorde wisselde. De overwinning ging uiteindelijk naar Joris Reinderink uit Ruurlo.
WTC Woerden werd vertegenwoordigd door Spiek Oord (37e),  Mathijs van Putten (41e), Tim van den Noort (45e) en Jesper Beiboer (47e).
Bij de nieuweling-meisjes was de opkomst van slechts dertien meisjes ronduit teleurstellend, maar het werd toch een leuke wedstrijd waarin Julia Kopecky en Isa Nomden elkaar op kop afwisselden. Toen de finish in zicht kwam, wist Isa Nomden een beslissend gaatje van vijf seconden te slaan en daarmee te winnen.
Leonie Boschker was vijfde en Emma Brouwer elfde.
De wedstrijd voor masters 40plus kende 43 vertrekkers van wie maar liefst drie in een kampioenstrui: Erik Dekker (WK 45-49), Edwin Raats (EK 45-49) en Lars Rietveld (NK 50+). De drie lieten zich zien, maar het was Micha de Vries die na de eerste ronde op kop doorkwam.
Edwin Raats had een ongunstige startpositie en moest beginnen met een inhaalrace, maar in de derde ronde zat hij al in het wiel van Micha. Patrick Somsen completeerde het drietal op kop, dat later ook het podium zou bevolken.
Erachter streden Erik Dekker en Wilfred Veldkamp om de vierde plaats. Later zou ook Lars Rietveld zich nog met die strijd gaan bemoeien.
Vooraan bleek Edwin Raats de sterkste. Hij wist Micha de Vries te lossen en won met een voorsprong van dertien seconden.
Weer vijftien seconden later was de derde plaats voor Patrick Somsen.
De vierde plaats was voor Erik Dekker, maar het gat met Lars Rietveld was slechts een seconde. Wilfred Veldkamp moest op deze twee zo’n vijf seconden toegeven.
Andere WTC-ers waren Marcel Boschker (15e), André Looman (24e) en Ronald van Merkerk (38e).

Race

Wielerseizoen 2018 – Barend Verhagen

12 oktober 2018

Laatste-winst-2018-TT-Varese-960x720.jpg

Na een moeizaam begin heb ik op 6 en 7 oktober mijn 41 ste wielrenseizoen afgesloten. Nadat ik vorig jaar problemen met implantaten had, hoopte ik voor 2018 van ellende verschoond te blijven. Het mocht niet zo zijn. In januari werd ik aan mijn voet geopereerd en dat had meer impact dan het wegnemen van een wratje.  Half maart kon ik weer fietsen en werd duidelijk dat kracht en conditie op het nulpunt waren beland. De doctoren hebben puik werk verricht en gezegd dat alle functionaliteit van de voet behouden is gebleven. Zo’n uitspraak moet getest worden. In het begin was de voet erg opgezwollen en stond mijn been tot in de lies vol met lymfevocht. Ik begon te fietsen met MTB schoenen en na een paar weken kon ik met een paar oude wielerschoenen fietsen. Door het fietsen en veel wandelen werd mijn voet dunner en verdween het vocht uit mijn been tot net boven de enkel. Ik begon in maart op Mallorca bij Odwin Bink te rijden. Bij elk heuveltje moest ik van de groep af. Odwin zorgde goed voor mij en regelde dat ik groepjes had waar ik wel een stuk bij kon blijven. Ingeval er geen geschikt groepje was, ging hij speciaal samen met mij trainen. Ik heb daar moraal van gekregen en begon er in te geloven dat ik op het oude niveau kon wielrennen. In april heb ik met de WTC renners getraind en ook daar werd ik er af en toe afgereden. Dat bleef zo tot de clubwedstrijden eind april en begin mei waar ik moeite had met het waanzinnig hoge aanvangstempo. In mei probeerde ik een paar nationale wedstrijden maar ik reed mijzelf helemaal stuk voor weinig resultaat. Het eerste lichtpuntje was een tweede plaats in de Mediofondo Schleck in Luxemburg. 6 Keer gelost op de bergjes, teruggekomen in de afdalingen en goed gesprint op het eind. Begin juni zat ik plotseling in Nieuwendijk in de kopgroep bij de Amateurs en reed ik een korte plaats. Helaas, één zwaluw maakt nog geen zomer. De volgende wedstrijden vielen weer tegen. Half juni een tweede plaats in de tijdrit en de wegwedstrijd (Mediofondo) in Denemarken en eind juni een korte plek bij de Amateurs in Nispen. Dat zette een beetje door in juli. In augustus kwamen de mooie uitslagen in de wegwedstrijden. Gewonnen bij het WK-ICF in Borgloon en in de Radsportwoche in Sankt Johann. Op het UCI-WK in Varese werd ik zesde in de tijdrit en zevende in de Mediofondo. De uitslag in de tijdrit in Varese viel een beetje tegen. Terug van St. Johann en Varese moest ik oefenen voor het NK-tijdrijden in Bemmel. Ik voelde dat het beter ging en mijn wattage meter gaf 10% meer vermogen aan. Op het NK tijdrijden werd ik, op 11 seconden achter de winnaar, tweede. Dat betekende dat ik mijn oude niveau aan het benaderen was. Hoopvol vertrok ik op 3 oktober naar Varese om een mooie uitslag te rijden in de tijdrit en de Granfondo. Daarmee kan ik mij plaatsen voor de UCI-WK in 2019 in Poznan (Pl). Ik had uitgerekend dat ik met 10% meer vermogen iets minder dan een minuut sneller zou rijden in de tijdrit. Op zaterdagmiddag om 15:30 uur moest ik rijden en reed 1:07 minuut sneller dan op het UCI-WK. Dat was goed voor de eerste plaats met 1:50 minuut voor op nummer twee.

Met de vermoeidheid van de tijdrit nog in de benen moest ik om 10:00 uur op zondagmorgen aantreden voor de Mediofondo. De wedstrijd in Varese is perfect georganiseerd en word gereden op een ontzettend mooi parcours. De klimmen zijn uitdagend en de afdalingen spannend. Het is jammer dat ik eigenlijk te zwaar ben voor het profiel van de wedstrijd. Ik weeg 79 kg en de twee eersten komen net boven de 60 kg. Vooral de steile stukken zijn een probleem. Dan is mijn fiets ook nog ruim een kilo zwaarder dan die van de klimmers. Op de steile stukken is dat een nadeel maar op 90% van het parcours heb ik aerodynamisch voordeel en in de afdalingen is de fiets zeer stabiel. Tegen lekrijden heb ik een spuitbus van Zefal en een luchtpatroon mee. Ik neem twee bidons met Easy-tone drank mee, één cafeïne gel en een paar Eurobiljetten voor noodsituaties. De Mediofondo is 103 km lang en duurt ongeveer 3 uur.

Met een kleiner peloton dan bij het WK was het geen probleem om voorin te komen. Dat gaf voordeel bij de passage van donkere tunnels en zo kon ik vooraan beginnen bij de zware eerste klim, de Alp Tedesco. De latere winnaar en de nummer twee reden daar vanaf de voet weg. Een lichtgewicht Italiaan en een Duitser. Ik bleef met een groepje van zeven daarachter. Daarbij was ook Leon Deuss, een Vlaamse Reus van mijn postuur waarmee ik vaak in België fiets. Op driekwart van de klim moest ik lossen. In mijn eigen tempo ben ik naar boven gereden. Ik verloor een minuut op de tweede groep. Door snel te dalen sloot ik bij het Lago Lugano weer bij die tweede groep aan. De volgende klimmen waren iets minder steil en daar was ik één van de betere renners. Onderweg heb ik mijn werk gedaan en niets extra. 10 km voor het eind ben ik gaan aanvallen. Met drie renners uit mijn categorie begon ik aan de slotklim en moesten we boven sprinten. Ik won de sprint en werd derde in de wedstrijd. Mooi podium gereden in de laatste wedstrijd. Het seizoen is nu afgesloten en per saldo ben ik tevreden over de resultaten. 18 keer podium van 39 wedstrijden waarvan 8 gewonnen. Vol goede moed begin ik volgende maand aan de voorbereiding voor het volgende seizoen. Ik wordt dan 65 jaar en hoor bij de jongste renners in mijn categorie. Het afwisselende programma, met criteria, omlopen, tijdritten en Granfondo’s is mij goed bevallen. Vanaf november ga ik op de hometrainer en op de weg fietsen. In de weekenden doe ik een toertocht veldrit. In februari begint de Midden Nederland Competitie en ga ik anderhalve week naar Mallorca. Eind maart wordt het dan tijd om de puntjes op de i te zetten met een trainingsweekeind in de Eifel. Daar is nu al belangstelling voor. Afsluitend wil ik iedereen die mij tot steun geweest is hartelijk bedanken. Doktoren, collega renners en de mensen in mijn omgeving. Eigenwijs als ik ben, heb ik de gekregen adviezen niet helemaal opgevolgd. Toch heb ik over hun adviezen nagedacht en er tijdens mijn herstel rekening mee gehouden. Ik had vertrouwen in de goede afloop maar heb ook af en toe getwijfeld of alles goed zou komen. Het heeft doorzettingsvermogen en geduld gekost maar de bereikte resultaten en het effect op mijn gezondheid geven mij voldoening. Elke drie maanden ben ik onder controle, afwisselend bij de oncoloog en de dermatoloog, voor een check op nieuwe ontwikkelingen m.b.t. kanker. Ik hoop en verwacht geen nieuwe onvolkomenheden. Toch ben ik, na controle, steeds weer opgelucht als er niets gevonden wordt.

Jeugd

Zatermiddagcompetitie weer van start

7 oktober 2018

podium_jongstecat-960x720.jpg

De jeugd is de zaterdagmiddagcompetitie gestart op het mooie veldrijparcours in Montfoort. Eigenlijk veel te mooie omstandigheden voor de echte crosser. Die wil natuurlijk regen modder uitglijden en viezigheid. Nou, dat was in Montfoort ver te zoeken. Temperaturen ala de kanarische eilanden en maar 1 of 2 bochtjes die enigszins glad waren. Dus dat leverde een mooie snelle koers op met rappe winnaars.

Bij de jongste jeugdcategorie
1 Lucas Schalkwijk
2 Lucas Blok
3 Merle Bolhuis
4 Rose Vermij
5 Meike Artz
6 Jeroen Artz
7 Fleur Zwaneveld
8 Brit Kompier

Bij de middelste jeugdcategorie
1 Roel Veldkamp
2 Olivier Steenland
3 Jurre Rook
4 Mees Appeldoorn
5 Alexander Elemans
6 Mart Zwaneveld
7 David Poppe

Bij de oudste jeugdcategorie
1 Ties Veldkamp
2 Ruud Nagengast (niet WTC)
3 Loran Viets
4 Lars vd Laan (niet WTC)
5 Gijs Broere
6 Niek van Montfort
7 Pelle Bouman
8 Niels vd Laan (niet WTC)
9 Lieve van Waarde
10 Jochem Louter
11 David Koster
12 Mees Jacobs (niet gefinisht)
13 Vigo Veenis (niet gefinisht)

JeugdNieuws

NCK Dronten

29 september 2018

start_jeugd_mannen-960x720.jpg

Een enorm wielerfestijn. Meer dan 1200 deelnemers verdeelt over een hele kudde clubteams en tussen al dat geweld 2 jeugdteams en 1 nieuwelingenteam van de WTC.
Kortom we zijn vandaag op het NCK. Het Nederlands Club Kampioenschap. Een dag vol tijdrijden voor ploegen. Dus racen met elkaar, tegen andere teams en natuurlijk tegen die klok.

Omstreeks 8 uur werd het WTC kamp al opgebouwd, mooie rollerbanen, dito taxcen, koffie/thee, koek en zopie, een tentje, de WTC vlag, fietspompen, toptrainers en begeleiders. Alles was aanwezig. Prima omstandigheden voor onze 3 ploegen om het beste uit zichzelf te halen. En dat deden ze dan ook.

‘s ochtends vroeg mochten onze nieuwelingen al van start en wisten met een strakke 42 km/u gemiddeld een 35e plaats te bemachtigen. Team:
Yaron Buteijn
Marick Buteijn
Mathijs van Putten
Daan Brouwer

Ff warmfietsen
Volle bak!

Aan het begin van de middag was het de beurt aan ons jeugdige dames team, die even met een gemiddelde van 35 km/u een mooie 40e plaats pakten. Top gedaan dames! Team:
Emma Brouwer
Dhané Bos
Marlène Louter
Lieve van Waarde

Start (van de steile helling)

Vrij vlot daarna onze laatste troef, die zomaar een 13e plaats wisten te veroveren met een gemiddelde van 39.9 km/u. Helaas haalden ze niet allemaal de finish. Op de laatste rotonde voor de finish ging Gijs onderuit. Na een check in het ziekenhuis bleek het enigszins mee te vallen. Een gekneusde heup en wat schrammen. Sterkte met het herstel Gijs! En knap gereden mannen! Team:
Jesper Beiboer
Gijs Broere
Spiek Oord
Tim van den Noort

 

En daarna nog even napraten natuurlijk. Waar hebben we nu precies die paar tellen laten liggen???
Of was het gewoon nagenieten van een schitterend georganiseerd NCK?