WTC jeugdkamp

WTC Weekend

Vrijdag 16 juni was het zo ver. Ons eerste WTC Weekend ging beginnen. En zoals bij een echt wielrenweekend hoort, gingen de meesten op de fiets richting het kamp. Een paar kleinere, ook dappere renners, gingen met de auto en konden er zo voor zorgen dat iedereens koffers, slaapzakken en overige overlevingsmiddelen ook aankwamen op de bestemming.

De fietsers gingen dapper van start en na welgeteld 45 meter konden we de eerste valpartij noteren. Was het de eerste keer in een grote groep op de weg, de spanning van het kamp, de overstekende wat onnozel kijkende eend, het is me niet duidelijk geworden. Gelukkig was de schade niet al te groot en kon Jesper gewoon doorfietsen naar het kamp.

In de loop van de avond kwam langzamerhand iedereen ter plaatse, genoten we van een soepje en deden we nog een leuk spel in het bos, waar uiteindelijk team Wilfred de hoofdprijs in de wacht wist te slepen.

Na een roerige nacht, meiden op zoek naar jongens, jongens op zoek naar meiden, rinkelende telefoons, leiders op zoek naar rust, verschenen we allemaal weer redelijk fris aan het ontbijt. Vervolgens klommen we uiteraard weer op de fiets vooor een mooie tocht onder begeleiding van onze trainers, die geen moment lieten liggen om weer eens wat uit te leggen; eerder schakelen, door de bocht kijken, op een lint, voor, achter, invoegen, vierkant draaien, niet op het wiel remmen. Wat een geduld, wat een tomeloze inzet.

’s Middags natuurlijk één van de hoogtepunten…. de tijdrit! Natuurlijk weer op de Treekerweg. Tjonge wat werd er hard geklommen en gezwoegd! Goed gereden allemaal!

Terug in ons schitterende clubhuis heerlijk bbq’en met voor iedereen wat lekkers. Na wat kort uitbuiken was het al weer tijd voor ‘levend stratego’, dit wijkt lichtjes af van de originele versie, het bos is het spelbord, de bommen kunnen lopen, de spelbegeleiders maakten er een potje van met de kaartjes, de vlaggen zijn onvindbare theedoeken, maar toch had iedereen het bere naar zijn zin. Hier kwam echter bruut een einde aan toen we opeens de zware stampende basgeluiden uit de kantine hoorden… ja hoor DJ Kristiaan had zijn apparatuur aangeslingerd en de disco was begonnen. Om de puinhoop verder te vergroten werden er ook nog 45 heuze confettikanonnen tot ontploffing gebracht. Wat een feest.

Omdat ook de bewoners in omliggende dorpen een keer naar bed moesten kwam er ook een einde aan de disco. De jongere jeugd ging voor een leuk spel met blinddoeken en schuivende stoelen. De oudere jeugd ging voor de dropping. Ook dit ging allemaal goed en gelukkig eindigde iedereen uiteindelijk uitgeput in zijn eigen bedje.

De laatste dag al weer… rustig starten, vaderdagkado’s, zingen voor de jarige Joyce en voor de kleinsten nog een mooi fietstochtje. Voor de oudere jeugd een vrije variant van de Core Stability training onder leiding van Wilfred. Wapperende armen, rennen door het bos, boomstammetje pakken, boomstammetje weggooien, opdrukken tegen het hek, bokkiespringen enz enz…
Uiteindelijk was het natuurlijk tijd voor het onvermijdelijke…. opruimen, inpakken, vegen en poetsen. Ook dit werd door iedereen met een smile gedaan en het werd tijd voor ons laatste tochtje. De jongsten weer met de auto, de middelsten een route van 40km, en de wat ouderen een mooie tocht langs de Lek. Rond klokslag 5 voor half 5 waren we weer zo’n beetje bij het clubhuis waar de thuisblijvers voor de heerlijke afsluiting hadden gezorgd! Pannekoeken! Top!

Een woord van dank aan iedereen die dit mede mogelijk heeft gemaakt! En speciaal bedankje aan Yvonne die na jaren kampbegeleiding het stafje door geeft! En wat ons betreft zijn we er volgend jaar weer bij!

Groetjes, Remon, Jesper, Sanna & Bernie Beiboer